Saturday, September 21, 2013

Ο λόφος του Kopan, οι 3 ιερές στούπες & η κενότητα των φαινομένων


Για την Ντίνα, τον Διονύση την Αγγελικούλα και την μικρή Μάιρα 

Katmandu Valley , view from Swayambhunath Stupa

Ένα ἠσυχο απόγευμα στο μοναστήρι του Lama Lobsang, ατένιζα από το παράθυρο την κοιλάδα του Katmandu και την έβλεπα να λούζεται με ένα γλυκό χρυσό φως. 

Είχα ακούσει το διάστημα που ήμουν εκεί οτι η περιοχή συνηθίζεται να πλήττεται από σεισμούς και για έναν περίεργο λόγο εκείνο το απόγευμα κάνω ερώτηση στον Lama :
" Lama La , νομίζεις ότι αυτό το μοναστήρι θα αντέξει σε εναν δυνατό σεισμό; "
Lama Lobsang: " Ωωω, μην ανησυχείς ο λόφος που είμαστε βρίσκεται σε πολύ ιερό σημείο. Έχουμε μεγάλη προστασία γιατί είμαστε ανάμεσα σε 3 ιερές στούπες! Μην ανησυχείς υπάρχει ευλογία..." 

Swayambhunath Stupa - Nepal

Namo Buddha Stupa - Nepal


Bouddhanath Stupa - Nepal










Για την ιστορία,
η βουδιστική στούπα όταν πρωτοεμφανίστηκε, ήταν αρχιτεκτονικό κατασκεύασμα που σκοπό είχε να στεγάσει τόσο τα γήινα υπολείμματα-λείψανα του ιστορικού Βούδα και άλλων υψηλών ενσαρκώσεων του βουδιστικού πάνθεου όσο και άλλων φωτισμένων Lama στην πορεία του βουδισμού. Με το πέρασμα των χρόνων στις στούπες άρχισαν να στεγάζονται και διάφορα ιερά αντικείμενα πραγματωμένων μοναχών και δασκάλων του Βουδισμού και επίσης πολλές χτίστηκαν για να θυμίζουν γεγονότα από τη ζωή του Βούδα ή των μαθητών του αλλά και ως αναθήματα, σημεία λατρείας και προσφοράς των πιστών που ενισχύουν τα πνευματικά οφέλη που λαμβάνουν οι πιστοί από τις ιερές στούπες.
Επιστρέφοντας στην αρχική ιστορία μου πρέπει να σας πώ ότι εκείνο το βράδυ έγινε σεισμός... Εκεί κάπου γύρω στα μεσάνυχτα με έντονη βοή και δυνατό τράνταγμα, συνέχιζα να βρίσκομαι στο κρεβάτι μου μέσα στο μοναστήρι  Kopan ενω σε κλάσματα του δευτερολέπτου περνούσαν όλες οι διδασκαλίες που είχα πάρει περί παροδοτικότητας και κενότητας όλων των φαινομένων..μια στιγμή έκλαμψης όπου πολύ γρήγορα την ακολούθησε ένα δυνατό χτυποκάρδι,  που σφοδρά με επανέφερε στην συμβατική πραγματικότητα.
Με ένα άλτο βρέθηκα έξω απο το μικρό μου δωμάτιο. Έτυχε το δωμάτιο μου να στεγάζεται στο πιο παλιό κτίριο του μοναστηριού οπότε όλοι όσοι μέναμε εκεί " την ακούσαμε στερεοφωνικά ".
Μετά από μισἠ ώρα βρισκόμουν και πάλι στο δωμάτιό μου θυμήθηκα για λίγο την απογευματινή συζήτηση που είχα με τον Lama μου και σκέφτηκα πώς όλα τελικά βρίσκονται σε απόλυτη σύνδεση. Συνέχισα με διαλογισμό πάνω  στον Θάνατο. Όταν πρωτοδιδάχτηκα αυτόν το διαλογισμό στο μοναστήρι δόθηκε μαζί με την οδηγία οτι πρέπει να είναι μέρος της καθημερινής μου πρακτικής. Η αλήθεια είναι όμως, ότι ποτέ δεν αισθάνθηκα τόσο συνδεδεμένη με αυτό τον διαλογισμό όσο εκείνη την  νύχτα του σεισμού.
Οι σκέψεις σιγά-σιγἀ βάραιναν,  και οι νοερές μορφές τους διαλύονταν σαν να μην υπήρξαν ποτέ.. ένας γλυκός ύπνος ήρθε και με πήρε κάνοντας την τελευταία σκέψη της ημέρας :
" μακάρι όταν αφήσω αυτόν τον κόσμο να φύγω τόσο γλυκά και ήρεμα και πάνω απ᾽όλα χωρίς κανέναν φόβο, όπως ακριβώς νιώθω τώρα".. και κάπως έτσι ...

έκλεισα τα μάτια και κοιμήθηκα χωρίς να φοβάμαι εάν αύριο δεν υπάρχω...
~*~

Old monk reciting Om Mani Padme Hum ,at Namo Buddha Stupa